Echtscheiding

Divorce: Facts, Causes and Consequences
The Vanier Institute, 2005

Achtergrond

Het fenomeen van echtscheiding is veel complexer dan men over het algemeen aanneemt. Bovendien zijn echtscheidingsstatistieken moeilijk te begrijpen en worden ze daarom ook vaak verkeerd geïnterpreteerd. Globaal eindigt meer dan een derde van alle huwelijken in Canada op een echtscheiding en ligt dit cijfer nog hoger bij hertrouw en zeker bij samenwonen. Voor de laatstgenoemden ligt het cijfer rond 60%. Momenteel, zijn er geen stevige gegevens die een scherpe daling of een scherpe stijging van echtscheidingspercentages in de nabije toekomst zouden voorspellen. Het is jammer dat we niet meer informatie hebben over de ontbinding van het samenwoners, vooral wanneer er kinderen bij betrokken zijn.

Echtscheiding en hertrouw zijn volwassen instellingen. Ze waren nl. bedoeld om paren te scheiden die niet meer konden samenleven en om de ex-echtgenoten toe te staan om een nieuwe relatie aan te gaan. Als instellingen zijn echtscheiding en hertrouw echter niet noodzakelijk de beste beslissing voor kinderen en zoals hierboven gezien, is echtscheiding ook niet noodzakelijk een positieve ervaring voor volwassenen, noch zijn veel echtscheidingen goed voor de maatschappij.

Wij hebben vastgesteld dat echtscheiding vaak gepaard gaat met armoede of een significante vermindering van financiële middelen. Deze factor vergroot de negatieve gevolgen van een echtscheiding op het moeder-kind-gezin en op de levenskansen van kinderen. In sommige Europese maatschappijen, in het bijzonder Noorwegen en Zweden, compenseert de sociale zekerheid grotendeels zodat een vergelijkbaar aantal eenoudergezinnen in armoede leven als gewone gezinnen.. De negatieve gevolgen van scheiding voor kinderen verdwijnen niet volledig maar zijn minder uitgesproken dan in Canada en de V.S.

Studies wijzen er ook op dat een aanzienlijk deel van de huwelijken die in scheiding eindigen waren eigenlijk best te redden waren, zelfs gelukkig, en dat veel van deze ex-echtgenoten het achteraf niet beter hadden. Misschien zouden de paren die huwen meer moeten worden aangemoedigd om de onvermijdelijkheid ups en dwons binnen een huwelijksrelatie onder ogen te zien, en ik verwijs hier niet naar de ernstige conflicten die toch maar bij een derde van de scheidende echtparen voorkomt. Na 25 jaar studie van echtscheiding, ben ik tot de vaststelling gekomen dat naast de noodzakelijke echtscheidingen, er te veel vermeden kunnen worden of gewoonweg nutteloos zijn. Hetzelfde geldt vermoedelijk voor ernstige samenwonende relaties die uiteen gaan.

Besluit

Men zegt vaak dat het gezin een verouderde instelling is geworden: het hoge aantal echtscheidingen, de vele samenwoners en geboortes bij ongehuwde moeders worden vaak gebruikt om deze uitspraak te rechtvaardigen. Is dit waar? Neen. Wat waar is, is het feit dat hoge aantallen echtscheidingen (huwelijk en samenwoners) het gezinsleven bemoeilijken maar niet vernietigen. Zoals ik dat al elders heb vastgesteld (Ambert, 2005), vervullen gezinnen vandaag meer functies dan 50 jaar geleden. Gezinnen zijn vandaag dus meer dan ooit nodig voor de gemeenschap. Nochtans, wanneer gezinnen (die ik als intergenerationeel zie, niet alleen als een kwestie van partners) gebroken zijn wegens echtscheiding en dan hersamengesteld of niet, via de partners, wordt het leven van volwassenen meer complex en vaak minder functioneel voor de zorg en socialisatie van kinderen en voor de intergenerationele hulp.

 

Posted in Nieuwsitems, Sociologisch-maatschappelijk and tagged , .